Schodzą górnicy pod ziemię,
w ciemność daleką od słonka,
wychodzi im naprzeciw,
święta Barbara patronka.
Płomień chybocze się w lampkach
na czarnej ścianie drżą cienie,
Szczęść Boże, słychać głos świętej,
Serdeczne to pozdrowienie.
Szczęść Boże górnicy chórem,
odrzekną swojej patronce,
i jasno w ciemnej kopalni,
jak gdyby wzeszło tu słońce.
/E. Szelburg-Zarembina – „Święta Barbara w kopalni”/
